Nine's World

กาลครั้งหนึ่งนานแล้ว

มีเด็กน้อยคนหนึ่ง

ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกสีขาวอันสว่างไสว

พร้อมกับสมบัติล้ำค่าเหนือสิ่งอื่นใด

สิ่งนั้นเรียกว่า..ความสุข

จนกระทั่งวันหนึ่ง..มันได้ถูกแย่งชิงเอาไป

จากปีศาจร้ายที่ชื่อว่า..ความสูญเสีย

คงเหลือไว้..เพียงปีกแห่งความเศร้าบนแผ่นหลัง

ห้วงสีดำแห่งรัตติกาลอันมืดมิด

และเงารางเลือนของความทรงจำ...

ที่ถูกปิดผนึกไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ

“ทาร์ทครีมชีสคัสตาร์ด ชูมองต์บลัง ซูเฟลโยเกิร์ต ช็อกโกแลตเค้ก กับชาเอิร์ลเกรย์ครับ”

มือเรียวบางบรรจงวางจานขนมเค้ก 4 จานในถาดและถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนจะหยิบกาน้ำชาสีขาวเพนท์ลายดอกไม้สีม่วงอ่อนขึ้นมารินชาหอมกรุ่นซึ่งยังคงมีไอสีขาวจางๆ พวยพุ่งออกมาเล็กน้อยลงในถ้วยด้วยวิธีการอันเป็นเอกลักษณ์เพื่อไม่ให้เสียรสชาติไปแม้แต่หยดเดียว เขาเดินถอยหลังก้าวครึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อรับคำสั่งต่อไป เผยให้เห็นเรือนผมสีทองและนัยน์ตาสีเขียวบ่งบอกความเป็นชาวต่างชาติได้อย่างชัดเจน

“คิว อยู่เฝ้าร้านคนเดียวเหรอ คุณแม่ล่ะ“ สาวน้อยผมแกละในชุดนักเรียนถามพลางยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสบายผิดกับคนที่นำมาเสิร์ฟให้ซึ่งดูจะมีพิธีรีตองมากเป็นพิเศษ

“คุณเฟย์ออกไปข้างนอกครับ” เด็กหนุ่มหน้าสวยที่ดูยังไงอายุก็ไม่น่าจะเกิน 17-18 เอ่ยตอบอย่างสุภาพ "เห็นว่าจะไปหาเพื่อนเก่าสมัยเรียน"

เพื่อนสาวสองคนมองหน้ากันเหรอหราด้วยความงุนงง ภาพฝันที่จินตนาการไว้พังทลายไม่มีชิ้นดีตั้งแต่ย่างก้าวสู่บ้านหลังนี้..บ้านสีขาวสองชั้นที่มีกลิ่นอายแบบตะวันตก ถึงไม่ได้ใหญ่มากมายแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเกินกว่าที่จินตนาการไว้ไม่น้อย อย่างน้อยเฟอร์นิเจอร์วาววับท่าทางราคาแพงดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นของเก๊แบบนี้ก็ไม่ควรจะมาอยู่ในร้านเล็กๆ ธรรมดาย่านใจกลางเมืองได้เลย ไหนจะสวนสวยหน้าบ้าน แล้วยังพนักงานเสิร์ฟคนนี้อีก

“กินเลยๆ” นายน์เอ่ยปากชวน

โชโกะหยิบช้อนสีเงินบนโต๊ะขึ้นมาตักเค้กช็อกโกแลตคำหนึ่งเข้าปาก เพียงสัมผัสรสชาตินุ่นนวลหอมหวานกำลังดีนั้นเธอก็รู้สึกหลงรักมันขึ้นมาทันที ดูท่า..ไอ้ที่นายน์ชื่นชมเอาไว้นักหนาจะไม่ใช่แค่ราคาคุยซะแล้ว

“ไปยกมาเพิ่มอีกสิ แค่นี้จะไปกินกันอิ่มได้ไง” นายน์นั่งไขว้ขากอดอกสั่งในมาดคุณหนู "เอาชานมกับชาแอปเปิ้ลมาด้วยนะ"

“ครับ” เด็กหนุ่มค้อมศีรษะลงเล็กน้อยรับคำสั่ง

พอเขาเดินไปไกลจากโต๊ะพอสมควรแล้ว เจ้าบ้านก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ มองสีหน้าของเพื่อนทั้งสองอย่างรู้ทันก่อนจะชวนคุย

“เป็นไง”

“หืม?” น้ำตาลเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

“น่ารักมั้ย”

อะไรน่ารัก จาน ถ้วย เค้ก หรือว่า ช้อน?

“คนเมื่อกี้อ่ะ"

น้ำตาลพยักหน้าอย่างงงๆ ผิดกับโชโกะที่เผลอมองตามไปเหมือนจะใจลอย จนยัยตัวแสบที่เป็นคนถามแอบอมยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจ

“ชื่อควอเรย์” นายน์อธิบายต่อไป “อายุ 22 แล้ว แต่หน้าอ่อนไปหน่อย เห็นวางมาดทำตัวสุภาพ แต่จริงๆ แล้วรั่วใช่เล่นเลยนะ ปฏิกริยาตอบสนองเวลาถูกแกล้งฮาอย่าบอกใครเลยล่ะ”

คนที่บ้านยังไม่เว้น...ไปแกล้งเขาทำม้ายยย

“ชาวต่างชาติเหรอจ๊ะ” น้ำตาลถามก่อนจะหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบบ้าง ทันทีที่ปลายลิ้นสัมผัสกับของเหลวในถ้วย ก็รู้สึกราวกับมีกระแสอันอบอุ่นแทรกซึมลงไปช้าๆ แม้แต่กลิ่นชาก็ยังอบอุ่นเหมือนรสชาติอันนุ่มนวลของมัน

“อื้อ เคยทำงานอยู่ที่บ้านเก่าของนายน์ หลังจากคุณพ่อเสียไปเราก็ย้ายมาเปิดร้านที่นี่ คุณแม่พาเขามาด้วย ส่วนคนอื่นเราไม่ได้จ้างต่อน่ะ"

น้ำตาลหันไปมองหน้าโชโกะอีกครั้งเพื่อขอความเห็น ท่าทางเพื่อนของเธอคนนี้จะมีอะไรที่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว มีบ้านใหญ่อีกหลังทั้งที่บ้านนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเล็กอะไรเลย

“ทำงานคุ้มดี นอกจากช่วยงานบ้านแล้วยังเป็นพ่อครัวกับปาติซิเยร์มือสองรองจากคุณแม่ พ่วงตำแหน่ง ‘ของเล่น’ ของนายน์เวลาเบื่อๆ ด้วย”

“มือสอง? ไม่อาจเอื้อมหรอกครับ ยังมีอีกคนในบ้านนี้..ที่ฝีมือเหนือกว่าผม” คนที่เพิ่งถูกนินทากลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง ขนมจานต่อๆ ไปถูกเอามาเสิร์ฟพร้อมกับชานมและชาแอปเปิ้ลตามคำสั่ง และยังมีช็อกโกแลตร้อนแถมมาด้วย

“มันแน่อยู่แล้วล่ะ!” นายน์ยิ้มร่า ชี้นิ้วใส่หน้าควอเรย์ “ที่สองยังไงก็ต้องเป็นชั้นวันยังค่ำ อย่าหวังจะก้าวล้ำเส้นไปได้ง่ายๆ เลย”

หมายถึงอีกคนหนึ่งต่างหากล่ะ

ควอเรย์ลอบถอนหายใจเบาๆ

แต่รายนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบแสดงฝีมือซักเท่าไหร่

ชายหนุ่มวางถ้วยช็อกโกแลตร้อนและเค้กช็อกโกแลตอีกจานลงบนโต๊ะตรงหน้าโชโกะ เด็กสาวเงยหน้าขึ้นสบตาสีเขียวคู่นั้นอย่างงุนงง ในขณะที่เขาส่งยิ้มหวานกลับมาให้

รู้ได้ยังไงว่าเธอชอบช็อกโกแลต?

เอาแล้วไง รอยยิ้มของหมอนั่น

นายน์เขม่นมองควอเรย์อย่างขัดใจ

ไอ้ยิ้มสวยๆ ที่คอยแต่จะล่อลวงคนมาติดกับแบบนั้นน่ะ เลิกซะทีเถอะ

“งานอดิเรกนอกเหนือจากการทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟกับของเล่นของนายน์...คงเป็นการอ่านใจคนนี่ล่ะมั้ง” นายน์เอ่ยตอบคำถามในใจของโชโกะ “อย่าดูถูกดวงตาคู่นั้นเชียว มันจับจ้องการกระทำของทุกคนอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะ”

นายน์ตวัดสายตามองเขาอย่างแฝงความนัยบางอย่าง แต่ไร้ซึ่งปฏิกริยาตอบสนองจากชายหนุ่มที่ชื่อควอเรย์ตรงหน้า เขายังคงยืนยิ้มอย่างสุภาพไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งสิ้น และนั่นแหละที่กวนใจเธอนัก

โชโกะมองช้อนในมือตัวเองซึ่งวางค้างอยู่เหนือเค้กช็อกโกแลตที่พร่องไปเกือบหมดจาน ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่เธอติดใจกับเค้กชิ้นนี้จนเผลอทานคนเดียวจนเกือบหมด

กระทั่งรายละเอียดเล็กๆ ยังเก็บมาใส่ใจ เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟจริงเหรอเนี่ย

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะครับ” ควอเรย์ตัดบทก่อนจะหันหลังเดินจากไป

โชโกะมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

หลายต่อหลายครั้งที่แค่มองผ่านอย่างผิวเผินก็เหมือนจะรู้ว่าใครคิดอะไรอยู่ ถึงจะไม่ค่อยมั่นใจในเซนส์ด้านนี้ของตัวเองเท่าไหร่นัก แต่เบื้องหลังดวงตาสีเขียวคู่นั้น สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือความว่างเปล่า

เป็นเพราะเก็บความรู้สึกเก่ง

หรือมันว่างเปล่าจริงๆ อย่างที่เห็นกันแน่?

“นายน์”

“หืม?”

“ม..ไม่ไหวแล้ว”

“เอาน่าาา”

“แต่มันน่ากลัวนี่”

“ตรงไหน?”

“เปลี่ยนไม่ได้เหรอ เค้ากลัวอ่า”

โชโกะที่นั่งกอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลของนายน์อยู่บนพรมหน้าทีวีพยายามต่อรอง ตากลมโตใสแจ๋วจับจ้องไปที่การ์ตูนเรื่องโปรดของนายน์ซึ่งเจ้าตัวพยายามยัดเยียดแผ่นมาให้พร้อมกำชับนักหนาว่าห้ามพลาด

“ไม่ได้!” เสียงห้วนตอบกลับมาจากคนที่นั่งเล่นเกมส์อยู่ตรงโต๊ะมุมห้อง

แค่เปิดขึ้นมาก็สยอง ตัวละครแต่ละตัวนิสัยประหลาดทั้งนั้น บรรยากาศก็มืดมน เลือดสาด

โดยเฉพาะนางเอก โรคจิตเข้าขั้น

ของอย่างนี้เก็บไว้ให้พรดูจะดีกว่ามั้ย?

โชโกะกระชับตุ๊กตาหมีในมือแน่นเข้าเมื่อถึงฉากที่นางเอกคว้าเคียววิ่งไล่ฟันสิ่งมีชีวิตซึ่งเข้าใจในตอนแรกว่าน่าจะเป็นพระเอกของเรื่องถอยร่นจนเกือบตกลงไปในบ่อน้ำ มีมือสีดำโผล่พ้นขึ้นมานับสิบคู่เหมือนเตรียมพร้อมจะฉุดเขาลงสู่ห้วงอเวจีทันทีที่ตกลงไป หน้าตาของเธอบิดเบี้ยวเหยเก หัวเราะเสียงแหลม แถมยังถลึงตาแยกเขี้ยวเหมือนคนโรคจิตอีกต่างหาก ก่อนจะเงื้อเคียวในมือฟันฉึบตัดฉับจนศีรษะหลุดกระเด็น เลือดสีแดงพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสายก่อนที่ร่างเด็กหนุ่มเคราะห์ร้ายจะตกลงไปในบ่อนั้น

“เหวอออ” โชโกะซุกหน้าลงซบกับตุ๊กตาหมี มื้อเอื้อมหยิบรีโมตกดปิดทันที

“นายน์”

น้ำตาลเอ่ยเรียกนายน์ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ขณะใช้ผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนบรรจงซับหยดน้ำที่เกาะพราวบนเส้นผมหลังการอาบน้ำ เด็กสาวถอนหายใจอย่างระอาเมื่อสาบานได้ว่าแอบเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของยัยตัวแสบแว่บหนึ่ง

แกล้งโชโกะสินะ

“ว่าไง?” นายน์ที่ยังคงง่วนกับการเล่นเกมส์ออนไลน์มาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว ส่งเสียงตอบกลับมาเป็นเชิงถามโดยยังไม่เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์

“ไปอาบน้ำแล้วมานอนกันเถอะ น้ำตาลง่วงแล้วล่ะ”

“แต่นายน์ยังไม่อยากนอนนี่นาาา”

น้ำตาลเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ เก้าอี้ที่นายน์นั่ง เหลือบมองร่องรอยแพนด้าบนดวงตาทั้งสองข้างของคู่หู แล้วก็อดถามออกไปไม่ได้

“ทำไมชอบนอนดึกจังเลย"

“นั่นสิ” โชโกะเงยหน้าขึ้นจากตุ๊กตาพยักหน้าเห็นด้วย “บางคืนเค้าออน m ดึกๆ ยังเห็นนายน์อยู่เลย”

“ถ้าเป็นแต่ก่อนก็ติดเกมส์น่ะ”

“แล้วเดี๋ยวนี้?” โชโกะถาม

“ก็ยังติดเกมส์เหมือนเดิมน่ะแหละ” นายน์ยิ้มกวนๆ แลบลิ้นที่มุมปาก

“แล้วจะแยกเป็นแต่ก่อนกับเดี๋ยวนี้ทำไม” น้ำตาลเอานิ้วจิ้มแก้มนายน์เบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "บอกแค่ติดเกมก็พอแล้ว"

“ก็..เดี๋ยวนี้มีอีกเหตุผลหนึ่งด้วย นายน์ไม่อยากฝันน่ะ ถ้าหลับก็ต้องฝันใช่มั้ยล่ะ”

สาวน้อยสองคนมองหน้ากัน แปลกใจกับคำตอบที่ได้รับ

กลัวความฝัน..เนี่ยนะ?

“ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากนอนเลย ถึงนอนไป..ตื่นมาจะรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าไม่ได้นอนซะอีก”

“แล้วที่แอบหลับในห้องเรียนบ่อยๆ ไม่ฝันมั่งเหรอ” โชโกะซักต่ออย่างสงสัย

“ก็มีบ้าง แต่ถ้าเป็นไปได้ พยายามไม่นอนเป็นดีที่สุด”

“ไม่ได้นะ ถ้าป่วยไปจะทำยังไง” น้ำตาลออกอาการเป็นห่วงเพื่อน สีหน้าเริ่มเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“นายน์ฝันว่าอะไรเหรอ” โชโกะถาม

มือที่ใช้กดสกิลและจับเมาส์บังคับการเดินของตัวละครในเกมส์หยุดชะงักลงชั่วขณะ ก่อนจะหันมาเอามือเกาะพนักเก้าอี้ ซบหน้าลงบนนั้น

“ไม่รู้สิ ทั้งที่ฝันอยู่ทุกคืน แต่พยายามนึกยังไงก็นึกไม่ออกซักที รู้แต่ว่ามันเป็นเรื่องเดิมวนๆ ซ้ำๆ เหมือนกำลังวิ่งตามอะไรบางอย่างอยู่ แต่มันกลับห่างไกลออกไปเรื่อยๆ พอคว้ามาไม่ได้..ก็ทั้งเหนื่อยและสิ้นหวัง ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา..จะรู้สึกเศร้า ทั้งๆ ที่จำอะไรไม่ได้เลย”

ความฝันประหลาดที่มีแต่สีขาวและสีดำ

กับปีกคู่นั้น...

มันช่างโปร่งแสง เปราะบาง รางเลือน

ราวกับจะแตกสลาย

สรุป

• เริ่มหยิบอดีตของนายน์มาเล่นค่ะ
• เป็นตอนต่อของ Invitation to 'Silver Snow'
• เหตุเกิดในเย็นวันศุกร์..วันแรกของการมาค้างที่บ้านนายน์
• น้ำตาลกับโชโกะมากินขนมที่ร้าน
• แล้วก็ได้เจอกับ 'ควอเรย์' พนักงานที่ร้าน เป็นชาวต่างชาติ นายน์จะเรียกชื่อย่อๆ ว่า 'คิว'
• แอบ ควอเรย์xโชโกะ แต่ยังไม่กล้าเขียนมาก รอขออนุญาตผปค. โชโกะก่อน
• น้ำตาลบอกให้นายน์ไปอาบน้ำแล้วมานอน แต่นายน์ไม่ยอมนอน
• นายน์เล่าว่าช่วงนี้ไม่ค่อยอยากนอน เพราะฝันร้าย
• ความฝันนั้นเกี่ยวพันกับความทรงจำในอดีตค่ะ
• ผปค.น้ำตาล & โชโกะ อย่าลืมตรวจสอบนะคะ (ems. หาผปค.โชโกะ แต่จีนยังไม่มาตอบ เลยเอามาลงก่อน มีตรงไหนอยากให้แก้บอกได้น้า)