Nine's World

เป็นเหตุการณ์ต่อจาก

Invitation to 'Silver Snow'

Translucent Wings

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีชมพูอ่อนเข้ามาทางหน้าต่าง แพขนตายาวงอนกระพริบเปิดอย่างเชื่องช้าก่อนที่มือเล็กจะยกขึ้นขยี้ตาอย่างงัวเงีย

น้ำตาลหันไปมองเพื่อนซี้ตัวแสบที่นอนอยู่ตรงกลางระหว่างเธอกับโชโกะ ท่าทางเหมือนเจ้าตัวจะนอนไม่ค่อยสบายนัก หัวคิ้วขมวดมุ่นแถมมือยังกำผ้าห่มแน่น ไม่รู้ฝันเห็นอะไร แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่

ส่วนเพื่อนสาวอีกคนเพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะใครหรอก เพราะคนนอนกลางนี่ล่ะ อยู่ดีๆ ก็ยกขาขึ้นไปวางพาดเขาเฉยเลย สงสัยจะนึกว่าเป็นหมอนข้าง เมื่อคืนน้ำตาลก็โดนศอกไปเต็มๆ เลยด้วย ดีที่เตียงในห้องนี้ใหญ่ขนาดพอให้คนสามคนนอนได้ ไม่งั้นเธอกับโชโกะคงได้ลงไปนอนวัดพื้นกันทั้งคืนแล้ว

“อือ...กี่โมงแล้วอ่ะ น้ำตาล” โชโกะเอ่ยถามอย่างงัวเงีย คอพับคออ่อนเหมือนจะนอนต่อให้ได้

น้ำตาลเอาแขนยันที่นอนลุกขึ้นก่อนจะเหลียวหลังไปดูนาฬิกาปลุกที่หัวเตียง

“8 โมงแล้วจ้ะ” ว่าพลางลุกขึ้นจากเตียง บิดขี้เกียจเล็กน้อยพอให้หายง่วง

“ยังไม่อยากตื่นเลยอ่ะ เตียงนุ่ม อากาศเย็นดี เมื่อคืนฝันดีด้วย”

โชโกะซุกหน้าลงบนหมอน พยายามหนีแสงแดดที่พยายามลอดเข้ามาในตาจนปวดตุบๆ

“งั้นนอนต่อไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวน้ำตาลไปอาบน้ำก่อน แล้วเราค่อยมาปลุกนายน์ทีหลัง ดีมั้ย?”

“จ้า” โชโกะส่งเสียงงึมงำในลำคอก่อนจะคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดหน้านอนต่อไป

น้ำตาลหยิบผ้าเช็ดตัวที่วางพาดอยู่บนราวขึ้นมา เปิดประตูออกไปนอกห้อง แต่เดินไปได้สองสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพลงเบาๆ ดังแว่วมาจากห้องที่อยู่ริมสุดของทางเดิน

ท่วงทำนองเชื่องช้านุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยเสน่ห์เชิญชวนให้เข้าไปใกล้

บางคราวกลับทรงพลัง แต่มีกลิ่นอายของความเศร้าซ่อนเร้นอยู่เพียงเจือจาง

กว่าจะรู้ตัวก็เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องเสียแล้ว...

ประตูบานนั้นแง้มเปิดอยู่ก่อนแล้ว ทำให้เธอมองเห็นเงาด้านหลังของใครคนหนึ่ง

มือเรียวยาวแต่ไม่ถึงกับผอมบางนักจรดคันชักลงบนเส้นสายของไวโอลินที่พาดอยู่บนบ่าบรรเลงเป็นบทเพลงหลากหลายอารมณ์ที่สะท้อนความเป็นตัวตนได้เพียงคลุมเครือ

เสียงเพลงหยุดลงแล้ว..

แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องคนๆ นั้นราวถูกมัดตรึงอยู่กับที่

เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?

“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยถามห้วนด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก

ไวโอลินถูกวางลงบนโต๊ะทำงานก่อนที่บุรุษแปลกหน้าจะหันมามองผ่านรอยแยกของประตู ทำเอาเด็กสาวที่ยืนอยู่ผงะถอยหลังเมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาทแอบดูจนเขาจับได้ซะแล้ว

แถมคราวนี้ยังเดินมาให้ได้พินิจพิจารณากันใกล้ๆ อีกด้วย

ร่างสูงในชุดดำ เสี้ยวหน้าคมคาย คิ้วหนาเข้มโค้งได้รูปรับกับดวงตาคม จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักสีส้มอมชมพู และเมื่อเขายืนปรายตามองลงมาด้วยระดับความสูงที่ต่างกัน ท่าทางนิ่งๆ และสีหน้าเรียบเฉยนั้นดูราวกับรูปสลักที่มีชีวิตมากกว่าคน

“ข..ขอโทษค่ะ” น้ำตาลประสานมือไว้ด้านหน้า ก้มหัวลงเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดเมื่อถูกนัยน์ตาสีเทาคมดุคู่นั้นจับจ้อง

“เพื่อนของยัยเด็กบ้านั่นใช่มั้ย”

เด็กบ้า? คงไม่ใช่...

“ก็แม่ตัวดีเพื่อนซี้ของเธอน่ะล่ะ นายน์..น้องสาวฉันเอง”

หาาา คนนี้น่ะเหรอ พี่ชายนายน์!?

“พี่นอฟ..เหรอคะ” คุ้นๆ เหมือนว่าจะชื่อนี้

แต่ไม่เห็นเหมือน..ไม่เหมือนกันเลยซักนิดเดียว

“เคยเจอเธอหลายทีแล้วตอนไปรับนายน์ที่โรงเรียน”

มิน่า ถึงได้คุ้น แต่มองเห็นไม่ชัด เพราะไม่ค่อยลงมาจากรถนั่นเอง

“วันนี้ไม่ผูกเปียเหรอไง”

แล้วจะให้นอนทั้งอย่างนั้นเหรอ ดูจากชุดก็น่าจะรู้แล้วนี่นาว่าเพิ่งตื่น

“เข้ากันดีนี่ สองแกละติงต๊อง กับสองเปีย......”

"สองเปียอะไร!?"

เด็กสาวเงยหน้าเอียงคอมองอย่างสงสัย

แต่ชายหนุ่มไม่ได้ว่าอะไรต่อ พลางเอื้อมมือมาดันประตูเปิดออกกว้าง

“เข้ามาสิ”

น้ำตาลยืนเก้ๆ กังๆ ทำอะไรไม่ถูก

ควรจะไปปลุกนายน์ก่อนดีมั้ย

“มีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย คงไม่ทำให้เธอเสียเวลามากนักหรอก”

“เรื่องอะไรเหรอคะ”

“ถ้ายังจะยืนอยู่ตรงนั้น ก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันแล้ว”

เหมือนเป็นการตัดบทแต่จริงๆ แล้วบังคับกลายๆ ให้เข้าไปต่างหาก

เมื่อเห็นสาวน้อยในชุดนอนเต็มยศผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะเพิ่งตื่นนอนยังคงยืนนิ่งไม่ไว้วางใจ แววตาสั่นระริกหวาดหวั่นเหมือนพร้อมจะวิ่งหนีได้ทุกเมื่อ ชายหนุ่มจึงถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กบางที่กำได้รอบพอดี ฉุดดึงเบาๆ ให้เข้าไปในห้องแล้วปิดประตูตามหลังทันที!!

สรุป

• เหตุการณ์เกิดขึ้นในเช้าวันเสาร์ หลังจากโชโกะและน้ำตาลมาค้างที่บ้านนายน์
• ไปบ้านนายน์ไม่จบซักที ปลูกถั่วก็ยังไม่เสร็จ ดองนานเกิน ขอโทษค่า TwT
• น้ำตาลตื่นเป็นคนแรก เลยจะลงไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยกลับมาปลุกเพื่อน
• ระหว่างทาง..ถูกดึงดูดด้วยเสียงเพลงลึกลับที่ดังมาจากห้องริมสุดของทางเดิน
• น้ำตาลได้พบกับพี่นอฟ(แบบจริงๆ จังๆ)เป็นครั้งแรก
• แล้วก็ถูกลาก!? เข้าห้อง